Wino

Już od dawna wino było napojem ludzi dojrzałych i smakoszy. Wino tak naprawdę pochodzi
z Kaukazu. Uprawą z początku zajmowano się w Azji Mniejszej, później dopiero w Grecji i Italii.
To słoneczna Italia wraz z rozrostem Imperium rozpowszechniła się na dzisiejszych terenach dzisiejszej Francji, Portugali czy Hiszpanii, w Dalmacji czy północnej części Afryki.
Wyraz wino pochodzi z łaciny, starożytni Rzymianie nazywali ten płyn vinum. Etymologia tego słowa jest  jednak niepewna: w łacinie vinum jest wyrazem obcym, ale źródła zapożyczenia nie znamy.
Wino było elementem zarówno codziennej diety, jak i uroczystości religijnych starożytnego świata. Do konsumpcji mieszano je z wodą.
Wino znalazło swoje miejsce zarówno w pogańskich bachanaliach, jak i kielichu chrześcijańskiej Komunii.
Europejska strefa winnic przecina kontynent na dwie części. Na północy rozciąga się wzdłuż linii Loary, przez Szampanię do Mozeli i Nadrenii, a stamtąd na wschód ku dolinom nad Dunajem, i dalej w stronę Mołdawii i Krymu. Jest bardzo niewiele okręgów znanych z dobrego wina, które kiedyś nie należały do cesarstwa rzymskiego. Winnice bałkańskie w Serbii, Rumunii, Chorwacji, Macedonii, Bułgarii i Grecji – tępione przez przeciwnych piciu alkoholu Turków osmańskich – są równie stare jak winnice Hiszpanii, Francji czy Włoch.
W wieku XVI i XVII w Polsce wina z obszaru Węgier (najpopularniejsze w owym czasie – stąd powiedzenie nullum nisi Hungaricum = nic poza węgierskim) zwano węgrzynami, czasem madzarami, niemal równie popularne było wino pochodzące z okolic greckiego miasta Malwazja zwane w Rzeczypospolitej małmazją. W XVI wieku Lwów był znany jako jeden wielki skład małmazyi. Znane były również wina hiszpańskie: alikanty, madery, malagi czy seki. Wg wartości i smaku wina dzielono wówczas na główne, podgłówne, połowiczne, lekkie i wytrawne, popularne stołowe, czy tzw. stare.

Wina produkowane są z soku z winogron, który uszlachetnia się poprzez proces fermentacji i dzieli się na: